Ertesi gün kahvaltıdan sonra yola çıktım. Havalimanına vardığımda uçağımın iki saat rötar yapacağını öğrendim. Valizlerimi içeri verip havalimanının karşısındaki alış veriş merkezine gittim. Bir cafeye oturup filtre kahve istedim. Tam kitabımı elime almıştım ki birinin çığlık atar gibi adımı seslendiğini duydum. Sesin geldiği yöne baktığımda gözlerime inanamadım. Uzun yıllar önce izini kaybettiğim, sosyal medya hesaplarından yıllarca arattığım ancak hiç bir şekilde izine rastlayamadığım kolej arkadaşım Martin' di. Hiç değişmemiş siması. Kısa bir şoktan sonra sarıldık birbirimize. Biraz geriden güzel bir kadın ve iki çocuk yanımıza geldiler. Martin eşi ve çocuklarını tanıştırdı. Gitme vaktim gelene kadar bana eşlik ettiler. mail adreslerimizi verdik birbirimize ve vedalaştık.
Yolculuk boyunca kariyer mi aile mi diye düşündüm. Martin ve eşi ikisini aynı anda başarabilmiş görünüyorlardı. Oysa ben yıllarca sadece kariyerime odaklanmış, kariyer yolcuğunda, ihmal ederim diye aile kurmayı, çocuk sahibi olmayı aklımdan bile geçirmemiştim.
Bir an panik yaşadım, ya bir gün çocuk istersem ve bunun için geç kalmış olursam diye.
Eve geldiğimde kediciğim her zamanki gibi beni kapıda karşıladı. Magic sekiz yaşında avcı bir erkek kedi. Onu donmak üzere bir yavruyken sokakta bulmuştum ve o gün bu gündür benimle. Magic iyi ve kötü her şeyimi benimle paylaştı. Her halimi gördü. bizim dilimiz bilmiyor ama kendi diliyle beni her zaman teselli etmiştir ya da mutlu anlarda benimle birlikte mutlu olduğunu anlatmıştır. Hatta Magic benimle doktora yaptı ardından profesör bile oldu diyebilirim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder