Göldeki Gün Batımı 1

Seattle' daki son günümdü. Kendime bir dahaki gelişimde daha uzun kalacağıma söz vererek gözlerimi gölün üzerine yansıyan güneşin ışıklarına teslim  ettim. Yumuşak rüzgarla havalanan saçlarım gözlerimin önünden geçerken göldeki ışıklarla dansediyordu. Ne kadar zaman olmuştu sevdiğimle dansetmeyeli. Marc' ı o feci kazada kaybetmemin üzerinden yedi yıl geçmişti. Kendimi işime vermiş ve hızla çıkmıştım kariyer basamaklarını. Bir zamanlar öğrenci olmanın hayalini kurduğum üniversitede şu anda profösör olmuştum. Hayatımda Marc' tan başka hiçbir şey eksik değildi. Yazdığım kitaplar ödüller alıyor ve birçok üniversitede ders kitabı olarak da okutuluyordu. Birlikte zaman geçirmeyi sevdiğim arkadaşlarım, şahane bir evim, sağlığım, kısaca hayalini kurduğum her şeye sahiptim. En yakın arkadaşım Samantha artık birini hayatıma almanın vaktinin geldiğini sadece Tanrı' nın yalnız olabileceğini söylüyordu. Tanrı ile bağı çocukluğundan beri çok kuvvetliydi. Bense kazadan sonra herşeyi sorgular olmuştum. Neden ve niçinlerim git gide çoğalmış ve inanç konusunda umutsuz bir durumdaydım. Bir işaret bekliyordum. Takvim alarmı ile sıyrıldım tüm düşüncelerden. Konuşmacı olarak geldiğim üniversitedeki hocalarla akşam yemeği yiyecektim gitmeden önce, sabah da erkenden uçuyordum. Hazırlanmak için bu güzel manzaraya son kez bakıp otel binasına doğru yürümeye başladım.